clausa
helium magellanicum olivam


tu omni die magis clauditur
clauduntur, sicut ostrea,
ostrea est, quae clausa,
cor meum ita contritum est.

quid futurum ad me?
numquam somnium phantasia
demersus in flumen Oblivionis
et libidinem mea, in carcerem coerceri.

cupio piperis ardens in sinu meum
prope exsanguis, patior ad deficiendum.
cupio pectoris meum quam minor olivæ.
pæniteat quod non.

nulla spes
volo dolere quod nulla fugæ,
pænitet quid ultra reparatione,
sed ibi non est.

die die, amplius clausum
tantum occlusit
tu prope ostrea; ostreae ego factus.
et cor meum ad pannos.

quid ad me?
phantasia, non erit verum.
in flumine letargo
et desiderium animæ meæ capti.

Ego volo ardenti pectore
quae me insanio deficere
Volo enim mea pectus oppressus
dolentes quod factum est.

rei nulla spes potiundæ
Pænitet me non manere sine fuga,
in faciem quod est irreparabile,
sed non est spes mihi.